Yine karanlık bir gecenin içerisinden yazıyorum. Ne kadar karanlıksa daha derinleşiyor düşünceler.

Doğa ile eşdeğerli yapılmayan, doğanın tarafını tutmayan bir üretim gittikçe insan toplumu ile doğa arasındaki dengeyi bozuyor, alt üst ediyor.

İnsanların en zayıf yanları yine en güçlü yanlarında saklanıyor. Çevremdeki herkeste görebiliyorum bunu. Kimse farkında değil kabuklarının altında neler sakladığının, günlük, haftalık, yıllık hedefler peşinde koşuyorlar. İnsanca yaşayabilmek için kendilerinden çıkıyorlar ve bir daha dönüş yok geri...

Yeşil ne büyük bir huzur veriyor değil mi, bahar küçük adımlar yaklaşıyor. Duymak hissettiğim sabah kokusu çimenden benim. Egzozlardan, arablardan, duvarlar ve şehirlerden kaçmak istiyorum. Şehirler doğanın en büyük cezaevleri...

Uykusuzluk; evet çekiyorum. Uyumam gerektiği için kapatacağım radyasyon makinasını ve yatacağım...